Aslanla Tavşan

Aslanın biri uyuyan bir tavşan bulmuş, yiyecekmiş; o sırada oradan bir geyik geçmiş,

aslan tavşanı bırakmış, geyiğin arkasına düşmüş.

Tavşan gürültüden uyanmış, hemen kaçmış;

aslan da geyiği ta uzaklara kadar kovalamış, bir türlü yetişip tutamamış.

Gelmiş gene tavşanı yemeye…

Ama tavşanı koydunsa bul, durur mu hiç?

Aslan: “Oh olsun bana! demiş, elimdeki av dururken onu bırakıp da umut peşinden

koşmanın yeri miydi?”

İnsanlar da öyledir: Kazandıklarını beğenmez, umuda kapılıp ellerindekinden de olurlar.